مهدی بازرگان فرزند حاج میرزا عباسقلی در سال ۱٢۸۶ هجری شمسی بدنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را گذراند و از شاگردان دارالمعلمین سابق بود. از ۱۶ سالگی به مبارزه  علیه استبداد و استعمار در فراسوی مرزهای وطن و زمانی علیه جبر حاکم در داخل خاک ایران پرداخت. وی از طریق اعزام محصلین به خارج از کشور به پاریس رفت. پس از اتمام تحصیل به شغل معلمی روی آورد و از سال ۱۳٢٠ به عنوان استاد کرسی ماشین های حرارتی در دانشکده فنی دانشگاه تهران به تدریس پرداخت. پس از جنگ جهانی دوم در زمره یاران دکتر مصدق قرار گرفت و پس از ملی شدن صنعت نفت مسؤلیت اداره آن بر عهده وی قرار گرفت. 

از دی ماه ۱۳٢۷ به ریاست دانشکده فنی تهران انتخاب و در خرداد ۱۳۳٠ سمت معاونت پارلمانی وزارت فرهنگ را عهده دار شد. در مهر ۱۳۳۱ وی را به سمت مدیر کل سازمان آب تهران منصوب و همچنین عضو هیات خلع ید از شرکت نفت ایران و انگلیس  و رییس موقت هیات مدیره شرکت ملی نفت ایران بود. با کودتای ٢۸ مرداد ۱۳۳٢ راهی زندان شد. با تجدید فعالیت جبهه ملی در سای 1340 بدلیل اختلاف نظر با همراهی مرحوم آیت الله طالقانی و دکتر سحابی نهضت آزادی را بنیان نهاد و پس از یک سال دستگیر و به زندان افتاد. پس از چند سال آزاد گردید. در آغاز سفر حضرت امام خمینی به پاریس در آنجا مذاکراتی انجام داد. وی جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر را پایه گذاشت.

انجمن های اسلامی مهندسان، معلمان و پزشکان را به وجود آورد و با ایجاد اتحادیه دانشجویان و استادان مسلمان مقیم خارج شاخه نهضت آزادی را در خارج از کشور گسترش داد.

در سال ۱۳۵۷ به عنوان نخست وزیر دولت موقت از طرف حضرت امام (ره) منصوب گردید. با استعفای وی در تاریخ ۱۴/۸/۱۳۵۸ امور کشور تا تعیین ریاست جمهوری به شورای انقلاب محول شد.

سید ابولحسن بنی صدر فرزند مرحوم آیت الله سید نصر الله بنی صدر در دوم فروردین ۱۳۱٢در قریه باغچه واقع در ۱۶ فرسنگی همدان متولد شد.
تحصیلات ابتدایی را در تهران و دوره متوسطه را در همدان و از کلاس پنجم متوسطه در مدرسه علمیه تهران به تحصیل ادامه داد. در سال های ۱۳۳۸ و ۱۳۳۹در جلسات تفسیر قرآن آیت الله طالقانی در مسجد هدایت حضور داشت و در دانشگاه الهیات دانشگاه تهران به مطالعه علوم معقول و منقول مشغول شد. پس از چهار سال تحقیق در موسسه تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران و سپس در دانشگاه حقوق به تحصیل رشته اقتصاد پرداخت. در همین دوران دوباره بازدهشت شد. پس از قیام خونین پانزده خرداد چهل و دو به فرانسه رفت و در سال ۱۳۵۷ به ایران بازگشت.در پنجم بهمن ۱۳۵۸ به عنوان اولین ريیس جمهور ایران انتخاب شد ودر بیمارستان قلب تهران حکم ریاست جمهوری را از دست حضرت امام خمینی (ره) دریافت داشت و سپس درمقابل حضرت امام و شورای انقلاب و مقامات مملکتی سوگند یاد کرد. وی دبیر شورای انقلاب بود و در اواخر بهمن ماه به سمت فرماندهی کل قوا برگزیده شد. در ٢۹
مرداد ۱۳۵۹ آقای محمد علی رجایی را به عنوان نخست وزیر خود به مجلس معرفی نمود.
در بیست خرداد ماه طبق فرمان حضرت امام از فرماندهی نیروهای مسلح برکنار شد.سی و سی و یکم خردادماه طرح عدم کفایت سیاسی وی با یکصدوهفتاد و هفت رای موافق و ده رای ممتنع و یک رای مخالف مورد تصویب مجلس قرار گرفت. در اول تیرماه  هزار و سیصد و شست با فرمان حضرت امام (ره) به دلیل عدم کفایت سیاسی از مقام ریاست جمهوری اسلامی ایران عزل گردید و شورای ریاست جمهوری عهده دار وظایف ریاست جمهوری شدند. 

 

محمد علی رجایی در سال ۱۳۱٢ در قزوین متولد شد. در چهار سالگی پدر را از دست داد و پس از اتمام تحصیلات دوران ابتدایی در سن چهارده سالگی به تهران آمد و در ۱۷ سالگی به صورت پیمانی در نیروی هوایی استخدام شد. وی در آن ایام در جلسات فداییان اسلام حضور یافت.
در سال ۱۳۳٢ موفق به اخذ دیپلم شد و با استعفا از نیروی هوایی به شغل آموزگاری در شهرستان بیجار روی آورد. در سال ۱۳۳۹ دبیر ریاضی دبیرستانهای خوانسار بود. سپس در مدرسه کمال تهران تدریس نمود.وی ضمن تدریس به ادامه تحصیل پرداخت و موفق به اخذ لیسانس شد.سپس در رشته آمار فوق لیسانس گرفت و با دو تن از دوستانش مدرسه دخترانه رفاه را در تهران تاسیس کرد. در سال ۱۳۴٢ به دلیل عضویت در نهضت آزادی دستگیر شد و از سال ۱۳۴۹ رابط آقای جلال الدین فارسی در داخل کشور بود. با سازمان مجاهدین خلق همکاری داشت و در در سال ۱۳۵٢ دستگیر شد و در عید غدیر سال ۱۳۵۷ آزاد شد و در ٢۹ مرداد به عنوان نخست وزیر دولت بنی صدر منصوب شد. پس از عزل بنی صدر عضو شورای ریاست جمهوری شد تا مقدمات انتخابات فراهم شود. در دوره دوم انتخابات ریاست جمهوری از میان هفت نامزد اولیه چهار نفر مورد گزینش اولیه قرار گرفتند و شهید رجایی با حمایت جامعه روحانیت مبارز، حزب جمهوری اسلامی و سازمان مجاهدین با کسب اکثریت آراء به عنوان دومین رییس جمهور انتخاب شد.
در ۱۱/۵/۱۳۶٠ حضرت امام حکم ریاست جمهوری وی را به شرح ذیل تنفیذ نمود:
" به رقم تبلیغات دشمنان خارج و داخل با اکثریت قاطع افزون از دوره سابق جناب آقای محمد علی رجایی- ایده الله تعالی � را به ریاست جمهوری کشور برگزیده و این مسؤلیت بزرگ و بار سنگین را بر عهده او گذاشته و چون مشروعیت آن باید با نصب فقیه ولی امر باشد، اینجانب رأی ملت شریف را تنفیذ و ایشان را به سمت ریاست جمهوری اسلامی ایران منصوب نمودم "
وی در تاریخ ۱۱/۵/۶٠ در مجلس مراسم تحلیف را بجا آورد و دکتر محمد جواد باهنر را به سمت نخست وزیر منصوب و به مجلس شورای اسلامی معرفی کرد. پس از اخذ رأی اعتماد مجلس شورای اسلامی به کابینه دکتر باهنر دولت جدید مدت اندکی کار خود را آغاز کرده بود که در ساعت ۱۵ از هشتمین روز شهریور ماه ۱۳۶٠در انفجار اتاق جلسات ساختمان نخست وزیری در جلسه شورای امنیت همراه نخست وزیر به شهادت رسید.

سید علی خامنه ای فرزند حاج سید جواد خامنه ای در سال ۱۳۱۸ در مشهد به دنیا آمد. پس از اتمام تحصیلات ابتدایی در مدرسه نواب مشهد علوم دینی را فرا گرفت و دو سال در سخارج را نیز مطالعه نمود و در سال ۱۳۳۶ به نجف اشرف مشرف شد. اما در سال ۱۳۳۷ به شهر قم عزیمت نمود و در محضر استادان حوزه به کسب فیض پرداخت. در قیام پانزده خرداد در بیرجند دستگیر شد. در سال ۱۳۴۳ به مشهد بازگشت و پیوسته مورد آزار و تعدی عوامل رژیم پهلوی قرار گرفت و در زندان و تبعید به سر برد. آخرین تبعید ایشان به ایرانشهر بود. جامعه روحانیت مبارز را در سال ۱۳۵۶ طراحی نمود.تا سال ۱۳۵۷ شش بار به زندان رفت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی وظایف خطیر: عضویت در شورای انقلاب، نماینده شورای انقلاب در وزارت دفاع، سرپرست سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، نماینده امام (ره) در شورای عالی دفاع، نماینده مردم تهران در در مجلس شورای اسلامی و امامت جمعه تهران را به عهده داشت.ایشان دارای تالیفات می باشند. با حضور در جبهه به سازماندهی نیروهای مسلح پرداختند. در ششم تیر ماه ۱۳۶٠ به دنبال انفجار بمب صوتی در مسجد اباذر به سختی مجروح شدند. در دهم مهر ماه ۱۳۶٠ از میان چهار نفر با اکثریت آرا به ریاست جمهوری دوره سوم انتخاب شدند. در ۱۷ مهر ماه حضرت امام حکم ریاست جمهوری ایشان را چنین تنفیذ نمودند:

اینجانب به پیروی از ملت عظیم الشان و با اطلاع از مقام ومرتبت متفکر و دانشمند محترم جناب حجت الاسلام آقای سید علی خامنه ای � ایده الله تعالی � رای ملت را تنفیذ و ایشان را به سمت ریاست جمهوری اسلامی ایران منصوب نمودم. در ٢۱ مهر ماه مراسم تحلیف در مجلس برگزار شد. در نیمه اول آبان ماه مهندس میر حسین موسوی از طرف ایشان به عنوان نخست وزیر به مجلس معرفی شد و نیمی از کابینه منتخب وی را اعضای کابینه های شهید رجایی، باهنر و مهدوی کنی تشکیل دادند. در چهارمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۶۴ از میان سه نامزد مطرح برای دومین بار به عنوان رییس جمهور انتخاب شدند و حضرت امام (ره) حکم ایشان را چنین تنفیذ نمودند: بحمد الله تعالی با تاییدات خدتوند متعال جل و عطا و دعای خیر حضرت ولی الله الاعظم روحی المقدمه الفدا چهار سال ریاست جمهوری با خیر و سلامت و قدرت و عظمت سپری شد اینک به پیروی از آرای محترم ملت عظیم الشان آشنایی به مقام تعهد و خدمتگزاری دانشمند محترم، جناب حجت الاسلام آقای سید علی خامنه ای � ایده الله تعالی- آرای ملت را پس از پایان دوره کنونی تنفیذ و ایشان را به سمت ریاست جمهوری ایران منصوب می نمایم. و از خداوند تعالی توفیق ایشان را در خدمت به اسلام و ملت و کشور اسلامی خواستارم. در این دوره نیز میر حسین موسوی در پست نخست وزیری ابقا گردید. یک روز قبل از بیست و ششمین سالگرد قیام خونین پانزده خردادماه سال ۱۳۴٢ خبر ارتحال حضرت امام غم سنگین را بر جان ملت ایران و جوامع اسلامی نشاند و مجلس خبرگان در پانزدهم خرداد ماه ایشان را به عنوان جانشین حضرت امام خمینی (ره) به مسؤلیت رفیع رهبری جمهوری اسلامی ایران برگزید و مردم در مراسم سوگواری بنیانگذار انقلاب اسلامی با ایشان بیعت کردند، در تاریخ ٢۵/۵/۶۸ از سمت ریاست جمهوری استعفا دادند و بدین ترتیب تا کنون در مقام رهبری ایران اسلامی امت و دولت را هدایت می فرمایند.

اکبر هاشمی رفسنجانی فرزند علی در سال ۱۳۱۳ هجری شمسی در روستای نوق بهرمان از توابع رقسنجان متولد شد. در پنج سالگی به مکتب رفت و تا چهارده سالگی ضمن کشاورزی تحصیل نمود. در سال ۱۳٢۷ برای تحصیل علوم دینی به قم عزیمت کرد. ورود ایشان به قم همزمان با فعالیت فداییان اسلام و نهضت ملی شدن صنعت نفت بود. هفت سال دروس سطح را مطالعه و پس از آن دوره خارج را آغاز کرد. وی فقه و اصول را در محضر حضرت امام (ره) خواند و در جلسات درس علامه طباطبایی نیز حضور داشت.
پس از ماجرای مدرسه فیضیه و قبل از پانزده خرداد دستگیر شد و به عنوان سرباز به پادگان بهغشاه اعزام گردید.از سال ۱۳۳۶ وی به نشر مجله مکتب تشیغ پرداخت. در اواخر سال ۱۳۴۳ پس از ترور منصور دستگیر شد و چهار ماه در زندان بود. در سال ۱۳۴۶ در رابطه با انتشار اعلامیه مجددا دستگیر و پس از سه ماه آزاد شد. وی چهار ماه بعد از پیروزی انقلاب هدف یک ترور از سوی گروهک فرقان قرار گرفت.در تشکیل روحانیت مبارز تهران موثر بود. وی به فرمان حضرت امام به عضویت شورای انقلاب منصوب شد.مدتی سرپرست وزارت کشور، عضو مجلس خبرگان، ریاست مجلس، جانشین فرمانده کل قوا، عضو مجمع تشخیص مسلحت نظام و شورای بازنگری قانون اساسی و در تمام این ایام رییس مجلس شورای اسلامی بود. در پنجمین دوره انتخابات ریاست جمهوری شرکت نمود و با اکثریت آراء انتخاب شد. در تاریخ ۱٢/۵/۱۳۶۸ تنفیذ حکم وی توسط مقام معظم انجام گردید. در شهریور ۱۳۶۸ دولت منتخب وی بر اساس قانون اساسی برای نخستین بار بدون نخست وزیر آغاز به کار کرد.
در انتخابات دوره ششم ریاست جمهوری شرکت نمود و در تاریخ ٢۱/۳/۱۳۷٢از میان چهار نامزد با اکثریت آراء برای دومین بار انتخاب شد.
 

 سید محمد خاتمی فرزند مرحوم آیت الله سید روح الله خاتمی در سال ۱۳٢٢ در اردکان یزد متولد شد و تحصیلات ابتدایی ودوره اول متوسطه را در اردکان گذراند.
در سال ۱۳۴٠ قبل از اخذ دیپلم جهت تحصیل در علوم و معارف دینی به قم عزیمت نمود و موفق یه اخذ دیپلم متوسطه در رشته طبیعی شد. در سال 1344 به اصفهان عزیمت نمود. همزمان با سطوح عالیه علوم دینی در حوزه علمیه اصفهان رشته فلسفه را در دانشگاه اصفهان به اتمام رساند. در سال ۱۳۴۹ در مقطع کارشناسی ارشد رشته علوم تربیتی در دانشگاه تهران پذیرفته شد و سپس به قم بازگشت و مراحل دروس اجتهاد (خارج، فقه و اصول و دوره عالی فلسفه) را در حوزه علمیه آن شهر سپری نمود. در سال ۱۳۴۷ عضو هیات مدیره انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه اصفهان شد. وی به پیشنهاد شهید مظلوم دکتر بهشتی ریاست مرکز اسلامی هامبورگ را بر عهده داشت (۱۳۵۸) پس از انقلاب در اولین دوره مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۵۹ به عنوان نماینده مردم اردکان و میبد حضور داشت. در سال ۱۱۳۶٠وی نماینده حضرت امام و سرپرست روزنامه کیهان بود. در سال ۱۳۶۱ وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در کابینه مهندس میر حسین موسوی و در سال 1368 وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در کابینه حجت الاسلام هاشمی رفستجانی و در سال ۱۳۷۱ مشاور رییس جمهوری و رییس کتابخانه ملی بود. در مقاطع تحصیلی مختلف دانشگاهی تدریس می نمود و مقالات و کتاب های متعدد به رشته تحریر در آورده است. در سال ۱۳۷۵ با حکم مقام معظم رهبری به عضویت شورای عالی انقلاب فرهنگی در آمد.
در دوم خرداد ۱۳۷۶ در انتخابات دوره هفتم ریاست جمهوری با رای قاطع مردم به عنوان رییس جمهوری انتخاب شد ودر هشتمین دوره انتخابات ریاست جمهوری با آراء بیشتر مجددا به مدا چهار سال به عنوان رییس جمهوری اسلامی ایران از سوی مردم برگزیده شدند.